Midden in een van de drukste gebieden van Nederland
ingeklemd tussen een van de grootste luchthavens van Europa
en een knooppunt aan snelwegen...
Ligt een bijzonder natuurgebied...
Een gebied waar mens en natuur dicht op elkaar leven.
In een landschap dat door de eeuwen heen op een unieke manier is ontstaan.
Een plek waar de natuur wilder is dan je eigenlijk zou denken.
Want wie goed kijkt...
Ziet een Wild Aalsmeer.
Aalsmeer ligt aan de grootste zoetwaterplas van Nederland
ontstaan uit drooglegging en turfwinning in de 17e eeuw.
Die turfwinning leverde bijzondere, langgerekte eilanden op.
Eilanden die goed kunnen worden gebruikt om bloemen en fruit op te verbouwen.
En zo veranderden de eilanden op de Westeinderplassen naar een uniek gebied met water, rietlanden, moerasbossen, en akkers.
Veel van de oorspronkelijke fruit en bloementeelt is inmiddels verdwenen.
Maar een paar familiebedrijven houden de teelt van een prachtige bloemsoort vol.
De Sering.
Het proces van eerste plant tot oogst duurt soms wel zes jaar.
Tijdens dit proces worden de struiken op de karakteristieke eilanden geplant, gepoot, beschermd tegen wind en weer naar de kas gebracht.
In deze kassen komt de Sering dan eindelijk tot bloei
en wordt hij geoogst voor verkoop op de beroemde Aalsmeerse bloemenveiling.
En de kale struiken? Die gaan weer terug naar het land.
Op naar de volgende cyclus.
Maar de seringen zijn niet alleen op de eilanden...
Ze hebben gezelschap van een schuwe buurman.
Een mol...
Maar niet het type mol dat je zou verwachten.
De veenmol is een forse krekelachtige die alleen voor komt op de veengrond in het gebied.
Hij heeft het prima naar zijn zin tussen de seringen.
En eet graag een hapje mee van het blad dat van de struiken af komt.
Als de kweker dat maar niet ziet...
Met zijn speciale voorpoten is hij een expert in graven en tunnels maken.
Om de aandacht van zijn vrouwelijke aanbidders te trekken graaft het mannetje een speciaal holletje.
De Veenmol heeft namelijk een bijzonder goed gevoel voor akoestiek.
Door de vorm van zijn bouwwerk kan je hem tot wel 1,5 kilometer verder horen.
Er zijn maar weinig plekken waar je de omgeving zo goed kan zien als op de watertoren in Aalsmeer.
Deze staat er sinds 1928
Op een hoogte van 50 meter is het een prima plek voor de slechtvalk.
De nestkast is een veilig thuis voor haar, en haar man, die een stuk kleiner is dan zij zelf.
Ze hebben het er zo goed, dat er een grote zorg bij is gekomen.
Twee kleintjes.
En die zorg gaat je niet in de koude kleren zitten.
Binnen zes weken na het uitkomen van de eieren moeten de jongen kunnen vliegen.
Ze moeten dus veel eten om op gewicht te komen.
Gelukt! De honger is gestild. Voor vandaag.
Morgen mag ze weer op jacht, net zo lang tot de jongen groot genoeg zijn om zelf op zoek te gaan.
Maar voordat het zover is worden de jongen geringd zodat ze goed in de gaten kunnen worden gehouden.
Door de tekens op de ringen weten we dat het huidige slechtvalk-paar meer dan 5 broedsels heeft groot gebracht.
Het is dus goed wonen aan de Westeinderplassen, ook voor een slechtvalk.
De Westeinderplassen zijn het grootste water in hun soort in Nederland.
Een gebied met een verrassend rijk onderwater leven.
Iets dat misschien niet iedereen zich realiseert.
Op een enkele visser na...
Het troebele water is een goed thuis voor vele bijzondere vis-soorten.
Maar een soort waarvan je het misschien niet verwacht is ook in de plas te vinden.
Ieder jaar starten volwassen palingen een reis van meer dan 6000 kilometer naar de Sargassozee om zich voort te planten.
Hoe ze dat precies doen weet niemand maar in het voorjaar komen de jonge palingen, glasaaltjes genoemd, terug naar de Westeinderplassen om daar op te groeien.
Velen worden tot wel 15 jaar oud in de drukke wateren.
Maar sommigen hebben pech, en belanden in de fuik van de visser.
Net als een anders grote, gevaarlijke rover...
Een Meerval.
De grootste roofvis van Nederland was jaren bijna uitgestorven, maar wist te overleven in de troebele wateren rond Aalsmeer.
Met zijn lange snorharen voelt hij waar hij een prooi te pakken kan krijgen.
Deze meerval mag nog even verder speuren naar een lekker hapje.
Ook aan de oevers van de Westeinderplassen krioelt het van het leven.
Tienduizenden kikkers geven iedere avond een concert voor iedereen die maar wil luisteren.
Ze zitten hier prima, tussen de hoge rietkragen.
Ze doen zich tegoed aan de vele insecten die aan de waterkant leven.
Maar niet alleen de kikkers jagen op insecten.
Langs de waterkant moet je als insect goed uit kijken.
Het gevaar zit in onverwachtte hoek.
Zonnedauw.
Door de relatief arme grond van het veengebied aangewezen op meer dan water en zon alleen.
Om zijn dieet aan te vullen en zo voldoende mineralen binnen te krijgen
vangt de zonnedauw kleine insecten die de vergissing maken om op zijn bladeren te gaan zitten op zoek naar nectar.
Deze mug heeft de verkeerde keus gemaakt.
Door de plakkerige vloeistof op de haren van de zonnedauw
kan ze geen kant meer op.
De plakkerige druppels trekken de mug steeds dichter naar het blad.
Hier zal ze langzaam worden verteerd.
En zo is er weer een dag voorbij op de Westeinderplassen.
Midden in de natuur, vlak bij Schiphol.
Maar barstensvol leven...
Als je maar goed genoeg kijkt.